pssst

Voor hen die het weten te vinden: op andere plekken op het net is ook weer wat activiteit.

okna

Of de daadwerkelijke vertaling van ramen in het Pools ook okna is, geen idee, feit is wel dat ik vanmiddag een draadloos netwerk 'installeerde' op een Poolse Windows-machine. En daarna op een Zweedse Fönster-notebook, alwaar de teksten toch weer een beetje makkelijker te herleiden waren naar het Nederlands en het Engels. Belangrijkste is dat het op beide machines gelukt is en de 'computer guy' twee tevreden mensen kon achterlaten.

niet dus (crash 5)

Ik had gedacht: Okay, we hebben dit gezien, het was heel erg, we zullen het nooit meer vergeten. We denken er een tijdje over na en dan zijn we er klaar mee.
Niet dus. Zo werkt dat blijkbaar niet. Ik kan het goed verbergen, wegstoppen, heb ook niet de behoefte er veel over te praten. Ook omdat ik vind dat het gewoon over moet zijn. Maar toen ik vandaag iemand tegenkwam die heel dicht bij ons stond toen het gebeurde, merkte ik dat het weer keihard naar boven kwam. En bij haar ook. Dat mijn stem begon te trillen toen ik aan het praten was. En dat zij ook de behoefte had om erover te praten. Ik moest weg. Misschien komt het er nog van binnenkort, dat gesprek. Maar het voelt minder stom nu ik merk dat ik niet de enige ben.

zondag

Oud-collega L. verraste me vanmorgen - geheel onverwacht - heel vroeg met een telefoontje ("bel me maar terug als je wakker bent." "Ja, duh. Ik ben nu wakker want ik heb je aan de telefoon."). Ze had een nieuwe notebook en of ik haar even kon helpen met een en ander. Ja hoor.
Leuk. Zo had ik vandaag weer even het gevoel iemand iets bij te kunnen brengen in plaats van alleen maar te hoeven leren. (Wat ook heel fijn is en ik ook heel veel gedaan heb in het afgelopen jaar.) En we hebben even bijgekletst, ook heel fijn.
Zover, mijn uiterst spannende leven.

Bettina Rheims

Ooit schreef ik een stukje over de tentoonstelling van Bettina Rheims in de Kunsthal, in 2006 (Hinke schreef er ook over en plaatste (heftige) foto's). Nog steeds een van de meest indrukwekkende tentoonstellingen waar ik ooit ben geweest. De grote foto's in de Kunsthal, de belichting, de stilte op dat moment. Overdonderend.
Anyway, in de stats zie ik dat men veel op zoek is naar een foto van Bettina Rheims die ik bij dat stukje plaatste. De foto die voor op de catalogus stond en voor mij de reden was de tentoonstelling te gaan bezoeken. Karen Elson in de herhaling, met vervreemdende dieprode lippen bij haar witte, doorschijnende huid.

Apeldoorn op slot (crash 4)

Apeldoorn herdenkt. Vanavond. Compleet met de Koninklijke familie, notabelen en andere genodigden. In de schouwburg. Vanaf 12.00 uur vanmiddag zit de stad op slot. Het gebied rondom de schouwburg is hermetisch afgesloten. Autobezitters wonende in dat gebied moeten hun auto's buiten het gebied plaatsen. Ze mogen niet in de straten of op de oprit blijven staan. Winkels zijn dicht. Cafees zijn dicht. Ik ben benieuwd hoe stil het op straat zal zijn.

Ik ben nog niet op de plek des onheils geweest, in tegenstelling tot een van de kinderen die sinds hij weer naar school moet elke dag over het kruispunt heen rijdt. Apeldoorn zet een streep onder de gebeurtenissen en gaat daarna weer door met leven. Maar of dat ook zo zal zijn?

langer na dato (crash 3)

Zelfs in Apeldoorn is het niet meer het gesprek van de dag, worden de kranten en de gesprekken niet meer gedomineerd door de gebeurtenissen van afgelopen donderdag. In mijn hoofd is het nog wel onrustig, op onverklaarbare wijze. Rationeel gezien ben ik er klaar mee maar mijn gevoel zegt me toch anders. Ik blijf schoenen op dat kruispunt zien.

Admiraal Oosterbroek schreef een mooi stuk: Loo.

twee dagen na dato (crash 2)

Nadat het gebeurde keken we naar de televisie, waar de beelden zich bleven herhalen. We keken naar ooggetuigenverslagen op de regionale omroep, waarvan er veel nietszeggend waren en een aantal schokkend. We keken naar YouTube, we keken naar Flickr. Zonder kinderen overigens. We spraken erover, met elkaar, met buren, met anderen die er ook bij geweest waren.

Alles gebeurde in een paar seconden, de knal, de auto die langskwam, de auto die we volgden met onze blik. Die in mijn gedachten veel langzamer ging dan ik terugzie op de beelden van de televisie. Op diezelfde televisiebeelden waarop onze jongste zoon duidelijk te zien is. Het besef dat de auto wel door de menigte heengereden moest zijn, kwam een paar seconden later. Dat kon toch niet zo zijn? Er flitsen gedachten door mijn hoofd. Wat als we waren blijven staan op de plek waar we eerst stonden, wat als de auto de Naald niet geraakt had maar net even doorgereden was of net even eerder afgeslagen was. Wat als de open bus toch geraakt was. Ik ben er voorlopig nog niet klaar mee.

23.26 uur. Als ik bovenstaande zo lees, lijkt het net alsof ik alleen bezig ben met hoe wij daar stonden en wat voor gevaar wij liepen. Dat is niet zo. Ik vind het vreselijk wat er is gebeurd. Ik kan het niet bevatten. Het is ongelooflijk, het is te bizar, te erg voor woorden. Voor de slachtoffers, hun familie en vrienden, voor de hulpverleners en de toeschouwers. En na het bekijken van de beelden, kan ik niet anders dan dankbaar zijn dat we *alleen maar* gezien hebben wat we gezien hebben.