maandag 27 februari 2006, 22:17 uur
Ik wil niet zoveel schrijven. Ga de
foto's maar bekijken. Een ding wil ik wel kwijt, over de pracht van musea en de energie die je daaruit kan halen. Dat een museumbezoek me weer doet beseffen waarom ik ook alweer de studie gedaan heb, die ik gedaan heb. En dat dat goed is. En dat de zaal van de Kunsthal waar nu de foto's van Bettina Rheims hangen erg mooi is. Licht, heel licht en ruimtelijk. En dat de tekeningen en grafiek van Toulouse-Lautrec daar niet kunnen hangen snap ik ook wel. Lautrec was ook mooi, maar het was er net even te druk naar mijn zin. Rheims was prachtig, overweldigend, schokkend en groot(s). En vooral heel rustig. En daar hou ik van.
zondag 26 februari 2006, 23:29 uur
Ik ben weer terug. Heb precies 100 foto's gemaakt met mijn telefoon maar die kan ik er niet af krijgen. Nog even geduld dus. Verder kan ik u melden dat ik het vreselijk naar mijn zin gehad heb. Veel te veel en veel te lekker gegeten, veel moois gezien, veel gelopen. Nou ja, teveel om nu te vertellen. Komt allemaal nog wel. Sparta heeft in elk geval gewonnen zaterdag. ;-) En zelfs de treinen reden op tijd.
vrijdag 24 februari 2006, 12:21 uur
Here I come... Vanmiddag! Spullen pakken en met de trein mee. Muziekjes in de telefoon stoppen. Batterijen opladen. Slaapzak mee. Harde schijf mee. En dan: lekker eten bij
Proef (niet alleen lekker maar ook een leuke website), naar
Boijmans van Beuningen of naar de
Kunsthal. En naar de Swatch-winkel want die hebben wij niet in ons dorp etc. etc.
Wat betreft de verbouwing: klusmeneer redt het (helaas) niet voor dit weekend dus uitgebreid schoonmaken heeft nog geen enkel nut. Net als mijn gedweil van de afgelopen dagen...
donderdag 23 februari 2006, 21:20 uur
Omdat de term overlijdensadvertenties de meeste hits veroorzaakt hier, nu even een tegengestelde. Wat vrolijker. Een paar dagen geleden in de krant: Geboren Thijs Olivier. Etc. Broertje van Thijs. Huh?
Gisteren in de krant dezelfde advertentie, geen vermelding van rectificatie. Geboren Thijs Olivier. Etc. Broertje van Maurits. Hè, gelukkig maar.
woensdag 22 februari 2006, 13:08 uur
Van de week werd ik geïntroduceerd in de wereld van de armbandjes. Er is een nieuwe trend. Je koopt een armband van een bepaald merk, van strak geschakeld zilver of goud. Al naar gelang de dikte van uw portemonnee. Dan is het de bedoeling dat er kralen aan komen. Die kralen kun je kopen, van verschillende merken (gelukkig past - bijna - alles op elkaar, da's fijn) en ook die kralen hebben verschillende prijskaartjes. En dan kun je er net zoveel kralen aan hangen als je leuk vindt (of als je budget toelaat).
Sinds afgelopen weekend ben ik de trotse eigenaar van zo'n armband, met welgeteld één kraal. (Ik had een klus opgeknapt voor iemand en kreeg als dank de armband, anders was dit fenomeen ongemerkt aan mij voorbij getrokken kan ik u vertellen). Dus toen een beetje rondgesurfd op internet en mijn ogen uitgekeken. Me verbaasd over de diversiteit en de prijzen. En nu heb ik een vreselijk leuke kraal gezien, alleen past dit systeem nu net niet op de armband die ik heb...
woensdag 22 februari 2006, 11:50 uur
Ik had nog een stukje willen schrijven over de hoofdletter b en de ontmoeting met mijn vriend Hoekie, die ik ken sinds we samen een grasveldje deelden aan de Haarlemmertrekvaart. Way back in 1986 toen de koeien in zijn zomerhuisje stonden en de huisbaas door mijn spullen rommelde in mijn caravan. Net kreeg ik een mailtje van hem en toen was het verhaal ineens veel te ingewikkeld om zo in een paar zinnen uiteen te zetten.
Maar goed, het was leuk. Ik heb voordeuren gefotografeerd en ineens weer een andere kijk gekregen op mijn stad. Huisnummers bekeken. En nog net geen pijn in mijn kaken van het lachen, zoals de keer daarvoor.
Later meer over dezelfde hoofdletter B, maar dan in ander opzicht.
woensdag 22 februari 2006, 10:44 uur
Het toilet wordt hier verbouwd. Een klein hokje in de gang, big deal, dacht ik nog. Maandag is hij begonnen. Inmiddels ligt het fijne bouwstof duimendik door het hele huis, zijn de buren knettergek van het geboor door onze harde muren en is alle electriciteit er al een paar keer af geweest. De kinderen zijn gevlucht. Vannacht werden wij om 0.00 uur wreed gewekt door onze wekkers die wel weer de tijd aangaven maar wiens wektijden op 0.00 uur waren blijven staan.
Nu is de verwarming uit en ook de ADSL en de telefoon liggen eruit (maar we hebben buren met draadloze netwerken, ha). Gelukkig hebben we nog electriciteit want de batterij van mijn notebook heeft heel snel weer stroom nodig...
donderdag 16 februari 2006, 23:45 uur
Af en toe ben ik nog wel eens creatief. Een van mijn laatste werkstukken is deze zilveren hanger. De bol heb ik zelf gesmeed uit een plaatje zilver. Erg leuk om te doen. Ook het slotje van de ketting (hier niet te zien) heb ik zelf gemaakt. Doe je ook best lang over maar geeft wel de meeste voldoening, ha. De glitterbol aan de binnenkant is uit een ander sieraad gehaald. Binnenkort meer zilverwerk en ATC's.
donderdag 16 februari 2006, 10:20 uur
Nog even over het eendjesexperiment: het kwam voort uit het idee van mijn collega's om een valentijnskaart te maken die je bij collega's in je postvak kon doen, met iets leuks er op geschreven. Het moest niet teveel met liefde te maken hebben, maar meer met collegialiteit, geven van schouderklopjes en het uitspreken van bewondering voor elkaar. Op zich een prachtig en origineel initiatief. Op de voorkant van de kaartjes moest een rubber badeendje komen. En daar lag mijn probleem, want mijn eerste associatie met een badeendje was een heel andere dan die mijn collega's voor ogen hadden. Ik heb nog een paar lopen broeden of ik ze van mijn associatie op de hoogte zou brengen. Ik heb het gedaan en ben vervolgens smakelijk uitgelachen. Collega heeft het ook nog aan een stuk of tien andere collega's gevraagd maar niemand die dezelfde associatie had als ik. En na mijn associatievraag aan u, weet ik dat ook niemand van u aan hetzelfde denkt als ik.
Ik geef toe, ik heb een verdorven geest, maar misschien komt het ook door Google of door de Viva die ik eerder las, want daar werden badeenden gelijk geassocieerd met de uiterlijk-identieke-maar-aan-de-binnenzijde-voorzien-van-een-motor-badeendjes. Deze eendjes kunnen dus trillen.
Zo, ik heb het gezegd. Het is eruit.
dinsdag 14 februari 2006, 17:29 uur
In het fotomuseum in Den Haag is een tentoonstelling te zien van het werk van de Duitse fotografe Loretta Lux. Lux fotografeert kinderen in oude kleding tegen een witte achtergrond, waarna ze later landschappen of sober ingerichte kamers als achtergrond achter de kinderen plaatst. Zonder uitzondering met een lage horizon. De kinderen kijken in de meeste gevallen strak in de camera, zonder enig spoortje van emotie. De kleuren zijn bleek. Die combinatie, de bleke kleuren en de uitdrukkingsloze kinderen, geven de foto's een soort buitenaards tintje. (De foto van het meisje met de trommel deed me gelijk denken aan Oskar Matzerath uit de film Die Blechtrommel.)
Lux' werk deed me ook denken aan de schilderijen van Rineke Marsman (niet te verwarren met fotografe Rineke Dijkstra die ook portretten tegen landschappen maakt). De schilderijen van Marsman verbeelden ook van die verbleekte kinderportretten.
De tentoonstelling is nog tot en met 28 mei in Den Haag te zien. In de Sp!ts van donderdag 16 februari stond ook een artikel over haar.
dinsdag 14 februari 2006, 16:53 uur
Hoewel ik op zoek was naar een tenenkrommende zin uit de krant van vandaag, kon ik het artikel niet vinden in de digitale versie. Wat ik wel vond op de site van de krant, was deze melding. Fijn resultaat. Maar goed, dan even via de ouderwetse manier van overtypen het volgende citaat uit ons regionale dagblad:
"Wie de nier krijgt, maakt hem niet zoveel uit. Uiteraard moet de kandidaat wel net als hem bloedgroep O positief hebben."
maandag 13 februari 2006, 23:39 uur
In de uitverkoop kocht ik een nieuw rokje. Linnen, een beetje klokkend, net boven de knie en mooi paars van kleur. Zo'n kleur die het midden houdt tussen echt pimpelpaars en lavendel. Gisteren was een mooie gelegenheid om het rokje eens uit de kast te halen. Als voorbereiding had ik nieuwe panty's ingeslagen, want ik ken mezelf. En dat herinnerde ik me weer toen ik het rokje aanhad. Dat het lastig is om dan naar de wc te gaan en dat je verschrikkelijk goed moet uitkijken met het ophalen van je panty, wil je de rest van de dag niet in de rondte lopen met van die verschrikkelijke ladders. Dat je dat dus met beleid moet doen en niet roetsj roetsj trek.
Vandaag heeft mijn panty mijn werkdag overleefd. Mijn blaas heeft echter ernstig geleden. Ik beraad mij nog ernstig over mijn kledingkeuze voor morgen. Of misschien moet ik gewoon weer losse kousen kopen. Maar daar is mijn rokje weer te kort voor...
maandag 13 februari 2006, 10:13 uur
Mijn kuit doet nog meer zeer dan ik gehoopt had maar het wordt wel beter.
Morgenbeginik moet dus nog maar even wachten. Morgen begin ik zullen we maar zeggen. Al zal dat wel minimaal overmorgen of woensdag worden.
vrijdag 10 februari 2006, 13:38 uur
Net liep ik even naar school en toen ik terugliep stond er een man voor de deur, met een envelop. Ik zette de vaart er in omdat ik op iets zit te wachten (nieuwe bankpas voor de nieuwsgierigen onder u) en toen gebeurde het: een soort scheurende pijn in mijn linkerkuit. Ik moest mijn best doen om niet te gillen. Strompelend kwam ik de man tegemoet. Verder alles geregeld maar nu doet mijn been nog steeds zo'n pijn. Auwauw.
vrijdag 10 februari 2006, 11:58 uur
Vertel nou eens eerlijk: wat is de eerste associatie die u heeft als u zo'n badeendje ziet? Ik wil graag eerlijke antwoorden en echt het eerste waar u aan denkt.
donderdag 09 februari 2006, 23:44 uur
Over onschuldige badeendjes ging mijn vorige post. Maar die verdween in cyberspace vanmiddag en ik heb geen zin het weer opnieuw in te typen. Kom, ga ergens anders lezen. Bij
hem of bij
hem.
woensdag 08 februari 2006, 09:55 uur
Als ik de radio aanzet hoor ik de flarden van een liedje, dat me heel erg aan iemand doet denken. (
Fra Lippo Lippi, Shouldn't have to be like that). Omdat het liedje ook op geen enkele wijze in mijn muziekcollectie vertegenwoordigd is, blijft de herinnering aan hem behouden. Ik ga op zoek naar hem. Zijn naam is niet echt uniek maar Google levert zowaar een foto. Uit 2000 weliswaar, maar toch groot genoeg om te zien dat hij niet veranderd is. En daar blijft het bij. Later vind ik nog een foto van een van zijn andere broers. De link die daarbij staat is duidelijk genoeg om contact op te nemen.
[lees verder...]
dinsdag 07 februari 2006, 16:03 uur
Smilla's sense of snow, het boek heb ik nooit gelezen, de
film heb ik nooit gezien. En toch, als ik de titel hoor, moet ik ergens aan denken. Als ik zie dat de film in 1997 uitgekomen is, moeten de herinneringen over het boek gaan. In de tijd dat ik nog een Britse baas had. Hij had het altijd over Smilla's sense of snow en hoe goed het boek was. De sfeer, de locatie. De woorden bleven hangen, ik hield van de alliteratie, van de klanken van de zin. En toch, het is er nooit van gekomen om het boek te lezen. Alsof dat de betovering zou doorbreken.
Gisteravond was de film op televisie. Maar ik moest weg en had geen tijd om de video nog in te stellen. Dus de film heb ik nog steeds niet gezien en het boek nog steeds niet gelezen... (al weet ik niet of ik na de recensies op de IMDB daar heel erg rouwig om moet zijn. "Very disappointing" en "Seriously dull" geven me niet echt het gevoel dat ik iets gemist heb.)
zaterdag 04 februari 2006, 21:03 uur
En hier zijn dan eindelijk de foto's van het sijsje. Soms heb je wel eens andere dingen aan je hoofd.
woensdag 01 februari 2006, 11:14 uur
Een doffe knal en ik zie een gele flits. Een gelig vogeltje vliegt tegen de ruit aan. Ik ga naar buiten om te kijken. Het vogeltje leeft nog en zit op de grond. In verband met de kou probeer ik het kleine beestje op te pakken, wat lukt. Met het vogeltje in mijn hand loop ik naar binnen. Het is veel te koud om buiten bij te komen. En zo zit het beestje een tijdje in mijn hand, heel rustig en met zijn oogjes open. Ik probeer mijn camera te pakken, wat ook lukt. Met mijn ene hand wurm ik de camera uit de hoes en maak een foto. En dan vindt het gele vogelbeest het niet leuk meer. Hij maakt een naar geluid en vliegt weg, in de kamer. Hij hangt uiteindelijk aan de band van de camera en zo kan ik hem makkelijk in de tuin zetten. In de tuin fladdert hij naar de muur, waar hij nog een tijdje strak tegenaan geplakt blijft hangen.
Ik ga weer naar binnen en start Google op om te kijken wat voor vogeltje er in mijn handpalm zat. Het was een sijsje, een geel sijsje. Foto's volgen nog.
