dinsdag 30 mei 2006, 16:00 uur
De laatste tijd was ik aan het nadenken over een en ander, onder meer over de opzet van websites. Wat maakt een website tot een goede website, wat is goede navigatie, wat is goede tekst of zijn er op voorgaande vragen geen antwoorden te verzinnen omdat alles afhangt van smaak? Ik kan stellen dat smaak niet heel erg bepalend is. De ideeën over navigatie, gebruik van fonts, kleuren etc. lopen over het algemeen niet veel uiteen. Ze hebben ook te maken met het doel van de website. Maar over de kwaliteit van teksten liepen de meningen van de stukken die ik las erg uiteen. Waar de een vond dat teksten absoluut foutloos moesten zijn, vonden anderen weer dat er op het vluchtige medium internet best iets aan een tekst mocht mankeren.
Mijn mening ligt ergens in het midden waarschijnlijk. Ik haak snel af als er mijns inziens teveel aan een tekst mankeert. Helemaal als de tekst geschreven is door iemand die geacht wordt dat redelijk foutloos te kunnen doen. (U begrijpt, het gaat hier helemaal niet over websites in het algemeen. Het gaat hier over iets specifieks. En dat zit me hoog.)
vrijdag 26 mei 2006, 13:59 uur
Die donkere wolk was alweer een beetje weggewaaid. Soms heb je ineens donkere wolken. Vandaag togen wij de stad in om een lijst met dingen af te werken. Van die dingen die moeten gebeuren. Zo gingen wij foto's maken voor het nieuwe paspoort van de man. En van een van de kinderen. En toen bleek het stadhuis gesloten. Wat ik heel stom vind, want juist deze dag is uitermate geschikt om dit soort zaken te doen. Zeker gezien het feit dat de kinderen ook aan een kruisverhoor onderworpen worden, wil je ze op je paspoort krijgen.
De halte daarna was het postkantoor voor het kopiëren van identiteitsbewijzen voor je rekeningen. Toen naar een andere bank, waar ik allang mijn identiteitsbewijs getoond had maar waar dat misgegaan was. Ik kreeg een brief waarin stond dat ik het nog niet gedaan had maar dat was niet zo. Ergernis alom dus. Maar gelukkig waren de bank en het postkantoor wel open. Toen naar de kunstuitleen. Die was ook dicht en daar had ik ook aardig de smoor over in. Net bleek dat de kunstuitleen op vrijdag pas om één uur 's middags open is, in plaats van de elf uur die ik in gedachten had. Stom dus.
En vanmorgen was ik ineens mijn favoriete broche kwijt. Ik heb er niet eens een foto van gemaakt. Misschien ligt ie in het tuincentrum. Mocht u em gezien hebben, de vorm lijkt op het continent Afrika, er zitten kleine gaatjes in geboord en er zitten vijf zilveren bolletjes op. Daar baal ik nog het meest van...
maandag 22 mei 2006, 22:25 uur
Op sommige dagen maakt het allemaal niet uit: de regen kan met bakken naar beneden komen en het deert je niet. Vandaag was niet zo'n dag. Het bericht dat ik vroeg in de morgen kreeg werd gevolgd door veel meer verontrustende trends. En daar werd ik niet blij van. Integendeel. Morgen wordt weer zo'n zelfde dag als vandaag, ben ik bang.
dinsdag 16 mei 2006, 17:00 uur
Vanmorgen had ik een paar schoenen opgeduikeld. Bruine schoenen met hoge hakken, achterkant een beetje open. Volgens mij was het weer geschikt om deze nu te dragen. De hakken van dit paar zijn vrij hoog, maar toch kan ik me er op goed op voortbewegen. Ideaal voor kantoorwerkzaamheden, waar ik - ondanks de hakken - toch een beetje flink door de gangen wil kunnen stappen.
Ik keek nog eens goed naar het paar hakken en probeerde te bedenken wanneer ik ze aangeschaft had. Dat was al een tijd geleden. Het was warm en het was het laatste moment voor we naar een bruiloft zouden gaan. Mijn blauwe paar paste niet bij de jurk die ik aan wilde en andere hakken had ik niet op dat moment. Hakken gekocht en afgereisd naar Bergen op Zoom waar het paar in het huwelijk zou treden. Het was een leuke bruiloft, herinner ik me. Er was zelfs iemand die ik niet op een bruiloft verwacht had, maar da's weer een ander verhaal. Maar even terug naar hedenmorgen, naar het moment dat ik mijn schoenen aandeed: het stel is uit elkaar, een paar jaar al, besefte ik. Een paar schoenen gaat blijkbaar langer mee dan een huwelijk.
Op hetzelfde moment hoorde ik Alanis Morissette op de radio. Zij zong iets wat me altijd aan een andere bruiloft herinnert. "It's like rain (ree-hie-heen) on your wedding day...". Op die dag regende het. Ik hoor het mezelf nog zingen toen we in de kroeg aangekomen waren. Ook hun huwelijk heeft de beste tijd gehad.
Vanmiddag hoorde ik Buckshot LeFonque "Another Day" zingen. Nog een herinnering aan een bruiloft. Dat was het openingsnummer van de band. Ze openden de dans. Ik verbaasde me over de tekst van het nummer en de gelegenheid waarop het ten gehore werd gebracht. "Sometimes I tell myself I'm better off without you. And then I have to face the emptiness I feel inside without you. And find a way to make it through another day...". Het zal u niet verbazen, ook dit stel is inmiddels uit elkaar.
Nog geen tien minuten later lag er een envelop op mijn bureau. In de envelop zat een uitnodiging voor een bruiloft. Voor het eerst sinds hele lange tijd. Ik ga eens heel goed nadenken wat voor schoenen ik zal dragen op die dag. Ik denk aan hoge hakken en hoop op echte liefde.
vrijdag 12 mei 2006, 18:30 uur
Bijna vijf jaar schrijf ik nu - min of meer - dagelijks dingen op een weblog. Belangrijke dingen, hele onbelangrijke dingen, dingen over kunst, dingen over mezelf, dingen die er toe doen, dingen die er niet toe doen, dingen over techniek, dingen over muziek, dingen over film en meer van dat alles. Ik schreef hier, ik schrijf hier en ik schreef elders. Ik schreef ook veel dingen niet. Dingen die er toe doen, dingen over mezelf en over bekenden, dingen die me dwars zaten, diepere gedachten.
Ik schreef in html, handmatig. Ik schreef in GreyMatter, ik schreef in Pivot. Ik schrijf in Pivot. En een klein tijdje schreef ik in Nucleus. Ik schreef in een blauw met oranje layout, ik schreef in een roze met paarse lay-out. Transparantie, mouse overs, webcams en weerpoppetjes. Ik schreef in veel meer kleuren. Ik schreef dingen met reacties. Ik schreef dingen en kreeg een hart onder de riem gestoken. Ik schreef dingen die mensen vreemd vonden. Ik kreeg er mensen bij door mijn geschrijf, vond mensen weer terug en ik raakte mensen kwijt. Ik schreef en ik schaafde bij. Soms meer, soms minder. Vijf jaar weblog. Bijna.
In die vijf jaar was ik regelmatig jaloers op anderen, een beetje. Op anderen die ook leuke stukken schreven maar die altijd tig reacties kregen. In die vijf jaar was ik ook wel eens blij als er geen tig reacties kwamen. In het begin was het bijzonder, een weblog. Ook een beetje vreemd. Tegenwoordig is het gewoon en enig verstand van html is dan ook absoluut niet nodig. Verstand van taal of schrijven ook niet.
Ik verwisselde mijn trouwe plekje voor dit domein. Iets anoniemer voor de grote boze buitenwereld. Hier bestaat het nog geen zes maanden. Maar ik voel me wel old skool. Bijna vijf jaar weblog.
vrijdag 12 mei 2006, 12:47 uur
De Apeldoornse versie van De Kus van Henneman is inmiddels gearriveerd op de plaats van bestemming. De sculptuur is op de sokkel geplaatst en is te zien. Henneman dacht dat het inpakken van de sculptuur in plastic, tot de onthulling in oktober, schade zou gaan opleveren. Er wordt nu gekeken naar een mogelijkheid om een steigerconstructie om het beeld te plaatsen. (Maar het beeld is 20 meter hoog!) Op de voorpagina van De Stentor staat een mooie foto maar de site van De Stentor is verschrikkelijk onbereikbaar. Net als die van het AD trouwens. Misschien dat ik er vanmiddag maar eens langs moet gaan rijden om een foto te maken...
Update: er is iets vreemds met de site van de kranten want op een andere verbinding doen ze het wel. En aangezien het ritje naar de stad er ook niet van kwam, hier dan de foto uit de krant. Toch ziet het er voor de kijker heel anders uit dan ik totnogtoe gezien heb.
woensdag 10 mei 2006, 20:09 uur
Als ik over dood en begraven begin doet iedereen net alsof ze niets gehoord hebben en gaan ze door met waar ze voor die tijd over praatten. Of over iets heel anders. Toch zijn het af en toe essentiële zaken om bij stil te staan. Kijk hier eerst maar eens.
maandag 08 mei 2006, 22:27 uur
I was wasted in the afternoon
Waiting on a train
I woke up in pieces and Elisabeth had disappeared again
I wish you were inside of me
I hope that you're ok
I hope you're resting quietly
I just wanted to say
Goodnight Elisabeth
Goodnight Elisabeth
We couldn't all be cowboys
So some of us are clowns
Some of us are dancers on the midway
We roam from town to town
I hope that everybody can find a little flame
Me, I say my prayers, then I just light myself on fire
And I walk out on the wire once again
And I say
Goodnight Elisabeth
Goodnight Elisabeth
I will wait for you in Baton Rouge
I'll miss you down in New Orleans
I'll wait for you while she slips in something comfortable
And I'll miss you when I'm slipping in between
If you wrap yourself in daffodils
I will wrap myself in pain
And if you're the queen of California
Baby I am the king of the rain
And I say
Goodnight Elisabeth
Goodnight Elisabeth
Adam F. Duritz, 1996, Counting Crows, van het album Recovering the Satellites. Mooier dan de cover van Acda en de Munnik.
maandag 08 mei 2006, 21:40 uur
De Keukenhof. Hoe Nederlandsch wil je het hebben? En ik was er nog nooit geweest. Ik ben niet zo'n bloemenliefhebber en ik heb geen groene vingers. Wat zou ik daar toch moeten zoeken? Maar ik had het mis.
Afgelopen zaterdag bracht ik voor de eerste keer in mijn leven een bezoek aan de Keukenhof. Wat was ik verbaasd. Niet alleen over de bloemen, de kleuren, de variëteiten maar ook over de geuren, de uitgestrektheid, de geometrie en de chaos, de gekunsteldheid en het natuurlijke. Tulpen, hyacinthen, narcissen, violen, orchideeën, lelies en anemonen. Maar er waren niet alleen bloemen, er was ook kunst en wel hele goede (van Eppe de Haan bijvoorbeeld). Er was Dutch Design, de tentoonstelling Blooming Hats met kleding, schoenen en tassen. In rood, wit en blauw. Met tassen van Hester van Eeghen.
En er waren veel mensen aan het poseren tussen de bloemen, naast de bloemen en bij de bloemen. Er waren trouwlustigen, er was water. Heerlijk. Wat een dag!
Kijk voor meer foto's op mijn Flickr-site (en bekijk vooral de grotere formaten)!
maandag 08 mei 2006, 20:41 uur
Dave is nu op de televisie. Toen ik de film voor de eerste keer zag, bevond ik mij in de stad waar het verhaal zich afspeelde. Da's best bijzonder, zowel bij het bekijken van de film als bij het bekijken van de stad.
vrijdag 05 mei 2006, 22:28 uur
Gaten graven en kabeltjes trekken. Heel veel gaten en heel veel kabels. Kilometers lang.
vrijdag 05 mei 2006, 22:23 uur
zon paardenbloem. Maar u dacht ook aan Johnny van Doorn, toch?
vrijdag 05 mei 2006, 22:15 uur
Ooit eens gaten in een muur geboord van anderhalve meter dik? Dat schijnt nog niet mee te vallen.
