vrijdag 28 december 2007, 16:53 uur
Gisteren waren we op Schiphol om manlief weg te brengen voor een zakenreis. Voordat we daar aankwamen moesten we eerst door een file van spotters heen. Een snelle blik leerde ons dat de Antonov er nog steeds stond. We hebben em dus gezien (maar helaas ging het te snel om er een foto van te maken). Hier kun je meer lezen over de Antonov en hier kun je foto's bekijken die mooier zijn dan ik ze in het voorbijgaan had kunnen maken.
De vertrekhal ziet er eigenlijk nog steeds uit als vroeger en doet me denken aan de film Love Actually, die overigens vanavond ook op TV komt. Ik heb de film op DVD maar ik ben vanavond vast voor het scherm te vinden. En een bezoekje aan het panoramaterras is ook altijd leuk. Al was het wel bitter koud en hing de mist zo laag dat alle vliegtuigen vrijwel gelijk verdwenen onder een dikke laag mist.
vrijdag 28 december 2007, 15:53 uur
Of ze ze nu nog verkopen weet ik niet, maar ik had wel van de actie gehoord. Deze kwam ik tegen bij de snackbar. Ik heb ze lekker laten liggen.
vrijdag 21 december 2007, 22:25 uur
Sommige dagen zijn om meer dan één reden perfect. Vandaag was zo'n dag. Maar een hoogwerker, een stapel bomen, bevroren rijp en een strakblauwe lucht doen een heleboel.
Klik hier voor de hele set.
dinsdag 18 december 2007, 17:23 uur
Een brainwave krijgen en dan ineens weten waar je je creditcard opgeborgen hebt. Op een plek waar je deze niet kon verliezen en dat je em zeker niet kwijt zou raken. En net als je dan een nieuwe aan wil gaan vragen, weet je het weer. Dat betekent na weken zoeken en alles overhoop halen, in een fractie van een seconde naar de goede plek lopen en het ding tevoorschijn toveren.
zaterdag 15 december 2007, 13:53 uur
Niet alleen bij de kerstpakketten behoren de "goederen" tot de verleden tijd, ook bij verjaardagen zie ik ze steeds meer: de belevenisbonnen, om ze zo maar even te noemen. Dus nu zijn we gezegend met een bon voor een x bedrag voor een weekendje/dagje weg en een andere bon waar je ook weer allerlei andere dingen mee kan doen. Helaas hebben beide bonnen een beperkte geldigheidsduur en zijn ze beiden van een ander systeem, dus combineren zit er niet in.
Gos, wat een luxeprobleem hè? (Ben in elk geval blij dat mijn werkgever niet vond dat plastische chirurgie nodig was.)
dinsdag 11 december 2007, 17:54 uur
Zoveel te schrijven maar tegelijkertijd ook zoveel om niet over te schrijven. Zoveel te schrijven, wat ik van de daken zou willen schreeuwen omdat het zo onrechtvaardig is, me zo boos maakt en me zo verschrikkelijk hoog zit. Tegelijkertijd zijn dat ook precies de redenen om er niet over te schrijven. Dus schrijf ik even niet over de dingen die er momenteel voor mij toe doen, maar schrijf ik over kleine dingen. De dingen die me houvast geven en af en toe een lach op mijn gezicht toveren zodat ik weer door kan.
Het is een kwestie van perceptie: hoe kijk je tegen de dingen aan? Wat zie jij er in, maar vooral: wat zie ik er in en wat vind ik daar van. Want ik heb geleerd dat ik ook best een iets mag vinden en dat dat ook van belang kan zijn. En, hoe laat je een deel van de/je geschiedenis achter. Je hebt een geschiedenis en wanneer ergens over gesproken wordt en er afspraken gemaakt worden voor een nieuwe start, hoeft dat niet te betekenen dat je de dingen die je eerst zo'n zeer deden en waar je nooit hebt over kunnen en durven praten, ineens als een oude jas weggegooid kunnen/moeten worden. Ik kan dat niet. Daar is teveel voor gebeurd. Het doet nog teveel pijn. Hoe maak je dat duidelijk? Hoe maak je duidelijk dat vertrouwen moet groeien en dat dat er niet als vanzelf is? En dat kiezen voor een beetje vastigheid, na een hele lange onzekere periode, niet betekent dat je iets anders afwijst of afkeurt.
Voor de bekenden onder u: ja, weer een fijn cryptisch stuk. Ja, alles gaat verder goed, thuis en zo. En nee, ik ga hier niet meer over vertellen.
